Οι έφηβοι βρίσκονται σε μία μεταβατική περίοδο. Τα πάντα πάνω τους αλλάζουν, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Όπως λέει η F. Dolto, σημαντικότατη Γαλλίδα παιδοψυχαναλύτρια, οι έφηβοι νιώθουν σαν ένα σπίτι ανοιχτό από παντού, όπου δεν υπάρχει ούτε μια γωνιά ήσυχη για να ξεκουραστούν.
Αφήνουν πίσω τους το παιδί που κάποτε ήταν κι αρχίζουν να γίνονται οι ενήλικες που κάποτε θα είναι. Το γεγονός ότι δεν είναι πια το ένα αλλά και δεν έχουν γίνει ακόμα το άλλο, τους κάνει να αισθάνονται μετέωροι, ευάλωτοι, μόνοι, παρεξηγημένοι.

Η θεραπεία και η συμβουλευτική εφήβων μοιάζει γι΄ αυτό το λόγο σαν ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί. Ένας έφηβος από τη μια μπορεί να νιώθει μεγάλη ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον που θα τον ακούσει και θα προσπαθήσει να τον καταλάβει, από την άλλη συχνά είναι δύσπιστος και κλειστός απέναντι σε κάθε ενήλικα. Για το λόγο αυτό ή εγκαθίδρυση μιας σχέσης κατανόησης, αποδοχής κι εμπιστοσύνης είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε θεραπευτικής ή συμβουλευτικής προσέγγισης που απευθύνεται σε εφήβους. Η χρήση μέσων όπως η ζωγραφική, τα κολάζ, τα παιχνίδια ρόλων, η αφήγηση ιστοριών, διευκολύνουν την έκφραση συναισθημάτων και σκέψεων.

Γιατί και για ποιον

Όταν υπάρχουν συμπτώματα όπως αναφέρθηκαν παραπάνω (Play Therapy) ή όταν:

• υπάρχει μεγάλη ένταση στην οικογένεια λόγω της αλλαγής συμπεριφοράς του εφήβου
• ο έφηβος κάνει χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών
• παραμελεί τελείως το σχολείο και κινδυνεύει να μην προαχθεί
• κάνει υπερβολική χρήση του internet

Σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις ο ίδιος ο έφηβος μπορεί να ζητήσει βοήθεια ή (κάτι που συμβαίνει συχνότερα) οι γονείς νιώθουν την ανάγκη να αναζητήσουν ψυχολογική βοήθεια και καθοδήγηση για να αντιμετωπίσουν την δύσκολη κατάσταση με το έφηβο παιδί τους. Πολλές φορές η βοήθεια αυτή μπορεί να είναι απλά η διευκόλυνση ή η δημιουργία ενός καλύτερου τρόπου επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια που αλλάζει μαζί με τον έφηβο της. Άλλοτε ο έφηβος λαμβάνει την στήριξη που χρειάζεται για να βρει σιγά-σιγά την καινούργια του ταυτότητα.