(Περιοδικό VITA)

Πρώτη μας έννοια όταν ξυπνήσουμε και τελευταία πριν κοιμηθούμε, η ματιά στον καθρέφτη. Η διερευνητική, διεισδυτική, κριτική, συχνά αυστηρή και ενίοτε επιεικής ματιά που σκανάρει στα γρήγορα, εντοπίζει επίμαχα σημεία, αξιολογεί και βεβαίως συγκρίνει: με το χτες, με το πέρσι, με το «παλιά» αλλά κυρίως με τα τρέχοντα πρότυπα ομορφιάς. Από αυτά κρίνονται πολλά. Πόσο εύκολα μπορούμε να τα αγνοήσουμε ή έστω να τα παραβλέψουμε;

(περιοδικό winners του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς Φεβρουάριος 2010)

Ταξίδια, «καινούργιες παραστάσεις», ενδιαφέρουσες εμπειρίες, όλα αυτά προκαλούν χαρά και προσμονή όταν πρόκειται να κάνουμε με την οικογένεια μας ένα ταξίδι αναψυχής. Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν πρόκειται για μια επαγγελματική –συνεπώς πιο μόνιμη- μετακίνηση, για την οποία πρέπει όλοι, γονείς και παιδιά, να αφήσουν πίσω τους οικεία και αγαπημένα μέρη, πρόσωπα, συνήθειες.

(περιοδικό VITA)

Οι γιορτές φτάνουν στο τέλος τους, τέλειωσαν σχεδόν αφήνοντας τους περισσότερους κουρασμένους, παραχορτασμένους, λίγο ευχαριστημένους ίσως για μερικές όμορφες στιγμές με αγαπημένους ανθρώπους, κάποια δώρα…Τη βαθύτερη υπόσχεση τους όμως για λίγες στιγμές πνευματικότητας ή νοήματος σπάνια την κρατούν. Το έχουμε ανάγκη τελικά, πόση πνευματικότητα χρειαζόμαστε στη ζωή μας;

(περιοδικό VITA)

Το τέλος μιας χρονιάς μας βάζει συχνά σε μια διαδικασία απολογισμού και η αρχή μιας καινούργιας μας κάνει φανταζόμαστε, να ονειροπολούμε ή να σχεδιάζουμε τη ζωή μας μελλοντικά, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες. Σ’ αυτή τη διαδικασία ευχαρίστως δεχόμαστε τη βοήθεια των άστρων, τα οποία μέσω των ωροσκοπίων που δημοσιεύονται σε περιοδικά και τηλεοπτικές εκπομπές μας την προσφέρουν τις μέρες αυτές απλόχερα. Άλλοι με απόλυτη σοβαρότητα και άλλοι χαμογελώντας σαρκαστικά, πολλοί είναι αυτοί που τελικά διαβάζουν ή ακούν, τυχαία ή σκόπιμα τι τους «επιφυλάσσουν τ’ άστρα» και ψάχνουν να βρουν αν υπάρχουν αντιστοιχίες με τη ζωή τους.

(περιοδικό VITA)

Η ντροπή: ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα οδυνηρό, που αν ψάξουμε λίγο, το βρίσκουμε χωμένο ανάμεσα στις πιο παλιές μας αναμνήσεις. Άμεσα συνυφασμένη με την παιδική ηλικία και την αίσθηση του να είναι κανείς μικρότερος, αδύναμος και ανεπαρκής που συνοδεύει τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, θα θέλαμε να διαγράψουμε την ντροπή απ’ το συναισθηματικό μας ρεπερτόριο και να μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτήν. Είναι όμως τόσο φριχτό και τόσο απορριπτέο αυτό το συναίσθημα ή μήπως είναι απλά παρεξηγημένο;

(περιοδικό VITA)

Να αγοράσω αυτό το πουκάμισο ή το άλλο, να μείνω στο σπίτι αυτό ή να φύγω, σε ποιο σχολείο να στείλω τα παιδιά, είναι αυτός ο κατάλληλος σύντροφος για μένα ή μήπως όχι; Καθημερινά καλούμαστε να αποφασίσουμε για τα πιο απλά ως τα πιο σημαντικά ζητήματα της ζωής μας και η διαδικασία της απόφασης δεν είναι πάντα εύκολη και γρήγορη. Πολλές φορές η λήψη αποφάσεων γίνεται τόσο βασανιστική που ευχόμαστε να υπήρχε κάτι να μας σπρώξει προς τη «σωστή» κατεύθυνση.

(περιοδικό VITA)

Τις πρώτες μέρες του χρόνου ή καμιά φορά όταν μέσα στο Γενάρη νιώσουμε λίγη μυρωδιά άνοιξης, μπορεί να αισθανθούμε ή να ξαναθυμηθούμε αυτή την δυνατή επιθυμία να απαλλαγούμε από τα βάρη της ζωής μας, να αλλάξουμε ρουτίνα, συνήθειες, εμφάνιση, δουλειά, τόπο, σπίτι, καμιά φορά και σύντροφο. Μπαίνουμε στην διαδικασία ν’ αμφισβητούμε τις επιλογές μας και στον πειρασμό να κάνουμε καινούργια αρχή. Ψάχνουμε για λύσεις και προοπτικές που θα μας πάνε αλλού από εκεί που είμαστε και που δεν μας αρέσει πια. Η ονειροπόληση του καινούργιου είναι πολύ γλυκιά και μας κάνει να ξεχνάμε, ότι αυτό που θα κουβαλάμε πάντα μαζί, όπου κι αν πάμε, είναι ο εαυτός μας. Κι αν είναι αυτός που έχει αρχίσει να μας «στενεύει»;

(περιοδικό VITA)

Για να κατηγορήσουμε, για να παρατηρήσουμε, για να αξιολογήσουμε, για να συγκρίνουμε ή για να απορρίψουμε κάνουμε κριτική, στους άλλους κυρίως, ενίοτε και στον εαυτό μας και μάλιστα πολύ αυστηρή. Όμως η κριτική, ανάλογα με το πώς, πότε και γιατί ασκείται μπορεί να κάνει καλό αλλά και πολύ κακό στις σχέσεις. Γι’ αυτό θέλει μέτρο, φροντίδα και σύνεση..