(περιοδικό Winners τράπεζας Πειραιώς)

Χωρίς αμφιβολία, οι οικογένειες ζουν την εποχή των παιδιών-βασιλιάδων. Η συρρίκνωση της οικογένειας που πλέον σπάνια απαριθμεί περισσότερα από 1-2 παιδιά, η –μέχρι τώρα- κατάσταση ευημερίας, οι συνθήκες ζωής που γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες για παιδιά, όλα αυτά έχουν συντελέσει στην αντίληψη ότι οι γονείς πρέπει να δίνουν στα παιδιά τους πάνω απ’ όλα φροντίδα, προστασία και ολοκληρωτική εξασφάλιση.

(bookbook.gr, Οκτώβριος 2009)

Ο φόβος είναι ένα πρωταρχικό συναίσθημα, πράγμα που σημαίνει ότι ανήκει στον «βασικό συναισθηματικό εξοπλισμό» του ανθρώπου. Είναι φυσικό: χωρίς το αίσθημα του φόβου δεν θα μαθαίναμε ποτέ να είμαστε προσεκτικοί, να αποφεύγουμε κινδύνους, να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η παιδική ηλικία διατρέχει φάσεις, καθεμία από τις οποίες έχει κάποιους δικούς της χαρακτηριστικούς φόβους: το φόβο των δυνατών θορύβων στην ηλικία έως 6 μηνών, το φόβο των άγνωστων προσώπων γύρω στους 8 με 10 μήνες, το φόβο του σκοταδιού και των ζώων μεταξύ 2 και 4 ετών, το φόβο των ληστών, των μαγισσών, των τραυματισμών μεταξύ 5 και 8 ετών, το φόβο του θανάτου, των φυσικών καταστροφών, του πολέμου και όσων κινδύνων εμφανίζονται στα ΜΜΕ μεταξύ 9 και 12 ετών.

(περιοδικό VITA)

«Παιδάκι μου πας καλά;», «έχω λαλήσει μου φαίνεται», «πάει, τούστριψε», «μήπως να πάω να κοιταχτώ;», αυτές και πάρα πολλές ακόμα είναι όλες εκφράσεις που εκφράζουν, με μικρότερη ή μεγαλύτερη δόση χιούμορ, ειρωνείας ή (αυτό)σαρκασμού την αγωνία του καθένα μας: μήπως δεν είμαστε τελείως φυσιολογικοί, μήπως εμείς, οι δικοί μας, οι διπλανοί μας έχουμε κάτι που μοιάζει με τρέλα; Ποιος μπορεί όμως να μας το πει αυτό; Πού βρίσκονται άραγε τα όρια μεταξύ του «φυσιολογικού» και του «τρελού» και τελικά, πόση τρέλα (και πόση λογική) αναλογεί στον καθένα μας;

Το σχολείο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή κάθε ανθρώπου αλλά ακόμα πιο σημαντικό φαίνεται και είναι όταν διανύει κάποιος την σχολική ηλικία. Ακόμη και για τον πιο «αδιάφορο» μαθητή είναι επώδυνο να μην τα καταφέρνει, να έχει αποτυχίες, να μην μπορεί να προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον. Υπάρχει όμως η «συνταγή της επιτυχίας» που κάνει τον καλό μαθητή, είναι εύχρηστη και χωρίς παρενέργειες;

Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

(bookbook.gr)

Ο φόβος είναι ένα πρωταρχικό συναίσθημα, πράγμα που σημαίνει ότι ανήκει στον «βασικό συναισθηματικό εξοπλισμό» του ανθρώπου. Είναι φυσικό: χωρίς το αίσθημα του φόβου δεν θα μαθαίναμε ποτέ να είμαστε προσεκτικοί, να αποφεύγουμε κινδύνους, να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

(περιοδικό VITA)

Μετά από ένα διαζύγιο σχεδόν όλα αλλάζουν. Μία από τις αλλαγές είναι ότι πλέον έρχονται στην επιφάνεια, με πολύ έντονο πολλές φορές τρόπο, όλες οι διαφορές των δυο πρώην συζύγων. Αυτό συμβαίνει και σε ότι αφορά τα παιδιά και την ανατροφή τους. Είναι συχνά αναπόφευκτο, γι’ αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να προσπαθούν όσο γίνεται να προστατέψουν το παιδί τους από τις μεταξύ τους «εχθροπραξίες».

(περιοδικό VITA)

Πολλές στατιστικές των τελευταίων ετών αλλά και η καθημερινή εμπειρία πολλών δασκάλων δείχνει ότι κατά μέσο όρο τα αγόρια είναι αυτά που αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα στο σχολείο, κι αυτό απ’ την πιο τρυφερή τους ηλικία ως την αποφοίτηση. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που στέλνουν γεμάτοι καμάρι το αγοράκι τους στο σχολείο κι ακούνε μετά από λίγο ότι «έχει μυαλό αλλά δεν το χρησιμοποιεί σωστά» ή «θα τα κατάφερνε μια χαρά αλλά δυσκολεύεται πολύ να προσαρμοστεί» ή «όταν θέλει είναι εξαιρετικός, αλλά συχνά δεν θέλει». Σχόλια αποκαρδιωτικά για τους γονείς που ανήσυχοι αναρωτιούνται τι συμβαίνει με το κατά τ’ άλλα συνήθως ευφυέστατο, ευφάνταστο και δημιουργικό παιδί τους.

(περιοδικό VITA)

Είναι πολλές χιλιάδες και γίνονται κάθε μέρα περισσότερες: ο λόγος για τις μητέρες που ζουν μόνες με τα παιδιά τους μετά από το διαζύγιο. Παρόλα αυτά μιλάμε λίγο και ξέρουμε ακόμη λιγότερα για την ιδιωτική ζωή αυτών των γυναικών (που συχνά είναι φίλες, γνωστές, συγγενείς μας) που προσπαθούν να κρατήσουν την ισορροπία ανάμεσα σε αμέτρητες υποχρεώσεις παραμελώντας, άλλοτε ηθελημένα και άλλοτε γιατί δεν γίνεται αλλιώς, την προσωπική τους ευχαρίστηση.